Οι μπελάδες του Μπελαντή με τη «φιλοσταλινική αρθρογραφία» ( ή όταν οι σοσιαλδημοκράτες ρουφάνε τις μύξες τους…)

Σ’ ένα πρόσφατο άρθρο του στον ιστότοπο 902.gr ο γνωστός ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης ασχολήθηκε ακροθιγώς (όχι όμως χωρίς έρεισμα στην καταγραμμένη ιστορία) με την μεταστροφή «θέσεων και έργων» των σοσιαλδημοκρατών , «του πολιτικού αυτού κινήματος που επικάθησε ρεφορμιστικά πάνω στο δυναμικό εργατικό κίνημα» όπως τη χαρακτηρίζει , υπέρ της αστικής τάξης και του κράτους της. Στάθηκε συγκεκριμένα σε δύο τέτοια  - μεγάλης σημασίας  - επεισόδια: το μεν πρώτο , η γνωστή – και μέχρις ώρας σχεδόν* αδιαμφισβήτητη -  στήριξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στον ιμπεριαλιστικό πρώτο παγκόσμιο. Το δεύτερο , είχε να κάνει με τον επόμενο ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο, και, όπως πάλι σωστά επισημαίνει ο ΓΜ είναι σήμερα σχεδόν ξεχασμένο. Ειδικότερα ο ΓΜ αναφέρεται στη στάση της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας την περίοδο 1936 – ’39 , η οποία ενώ κυβερνούσε κατόπιν των εκλογών του ’36 με την ψήφο ανοχής των κομμουνιστών, κατόπιν της προσχώρησης της γαλλικής μπουρζουαζίας στο φασισμό , ευθυγράμμισε με την τελευταία τη στάση της και υλοποίησε πολιτικά  τη φιλοφασιστική γραμμή ,στρεφόμενη ενάντια στους κομμουνιστές κατ’ αρχήν και στη συνέχεια νομιμοποιώντας το καθεστώς μαριονέτα του Βισύ .

αγαθές οι προθέσεις των σοσιαλδημοκρατών

Σημειώνουμε ήδη πως είναι πάντα κρίσιμο να βγαίνουν τα σωστά – από τη σκοπιά της επαναστατικής θεωρίας  -  συμπεράσματα για το πώς και κυρίως γιατί έγινε δυνατό αυτό. Ώστε,  απλά,  να πάψει να γίνεται. Η θεμελιακή θέση ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι πολιτικό ρεύμα υποταγμένο στην αστική τάξη πρέπει να τονίζεται και μια και δυο φορές, και πρέπει να ξεμασκαρεύεται μπροστά στους προλετάριους , ό,τι σύνθημα και να λανσάρει, σε κάθε τόπο και κάθε εποχή. Σαφώς λοιπόν βοηθά σ’ αυτό τόσο η μελέτη και η ανάδειξη των πεπραγμένων της σοσιαλδημοκρατίας όσο αντίστοιχα και των σφαλμάτων που έκαναν κατά καιρούς οι κομμουνιστές , όταν «ξεχνάν» (ή ξεχνάν) αυτά τα βασικά. Σφάλματα που τα πλήρωσαν και τα πληρώνουν οι προλετάριοι. Στο παράδειγμα που αναπτύσσει ο ΓΜ δεν μπορεί να αγνοηθεί π.χ. το ότι η απαρχή αυτής της πορείας βρήκε τους σοσιαλδημοκράτες να κυβερνούν τη Γαλλία με την ψήφο ανοχής των Κομμουνιστών, ούτε ότι η επιδίωξη στήριξης κυβερνήσεων συνεργασίας με τους σοσιαλδημοκράτες, αστικών κυβερνήσεων,  ήταν  θεωρητικοποιημένη στη γραμμή των «Λαϊκών Μετώπων» από την  Κομιντέρν. Η κατάληξη αυτής της γραμμής είναι αποκλειστικά ευθύνη των κομμουνιστών, μόνο όμως από τη σκοπιά της κοινωνικής επανάστασης :  από το κατά πόσο αυτή η γραμμή μ’ επιτυχία η όχι  προετοίμασε για την κοινωνική επανάσταση τις μάζες κατ’ αρχήν και βέβαια τα ίδια τα  ΚΚ, και τελικά κατά πόσο μπορούσε να υλοποιήσει μια τέτοια στρατηγική.  Γιατί από τη σκοπιά του κατά πόσο έλυσε το άμεσο πρόβλημα της ανάσχεσης του φασισμού  - που ήταν η raison d’etre της -  η ευθύνη δεν βρίσκεται στους κομμουνιστές. Εδώ τα γεγονότα είναι αμείλικτα και η ευθύνη της σοσιαλδημοκρατίας είναι βαριά.   

Υπάρχει δηλαδή διαχωριστική γραμμή στην κριτική των Λαϊκών Μετώπων: η επιφυλακτική, αλλά σαφής, αποδοχή αστικών κυβερνήσεων συνιστούσε μια επικίνδυνη ταχτική στην οποία κρυβόταν ο κίνδυνος να απομακρύνει τα ΚΚ από το στόχο της επαναστατικής κατάληψης της εξουσίας. Από την πλευρά των σοσιαλδημοκρατών μια τέτοια κυβέρνηση παρουσίαζε ένα επίσης θανάσιμο κίνδυνο: της απώλειας επιρροής τους στις μάζες, και τελικά της δικής τους πολιτικής μετατόπισης είτε προς τον κομμουνισμό είτε προς το φασισμό. Παρουσίαζε όμως και μια μεγάλη ευκαιρία: την ενσωμάτωση των κομμουνιστών στο αστικό πολιτικό παιχνίδι , την πολιτική τους εξουδετέρωση και τη μετατροπή τους σ’ ένα ακόμα εξάρτημα του καπιταλισμού. Αυτό το τελευταίο ενδεχόμενο αποτέλεσε τη «λυδία λίθο» για όσους σοσιαλδημοκράτες καταγράφηκαν ως «αριστεροί» ( αν και πρέπει να τονίσουμε το αυτονόητο, πως εδώ μιλάμε για ηγεσίες κομμάτων και όχι για περιπτώσεις «στη βάση»), οι οποίοι και με ενθουσιασμό δέχτηκαν αυτή τη στορφή των κομμουνιστών. Μόλις που χρειάζεται εδώ να πούμε ότι τόσο οι «αριστεροί» όσο και οι δεξιοί σοσιαλδημοκράτες δεν παραιτούνται  - ούτε παραιτήθηκαν – από το ρόλο τους σαν διαμεσολαβητές των συμφερόντων της πλουτοκρατίας μέσα στην εργατική τάξη και σαν φορείς του αντικομμουνισμού. 

 Case in point: Μπελαντής  

            Επανερχόμενοι στο άρθρο του  ΓΜ, ο τελευταίος χωρίς να συγγράφει την ιστορία της Γαλλίας 1936 –’39 , δίνει ορισμένα στοιχεία σχετικά με τους ταχτικούς ελιγμούς που ακολούθησαν οι σοσιαλδημοκράτες της Γαλλίας , ελιγμοί οι οποίοι είναι ιστορικά αναμφισβήτητοι. Συμπεραίνει ότι οι αστικές τάξεις της ευρώπης γοητεύτηκαν από το φασισμό και υποτάχτηκαν σ’αυτόν , και συνακόλουθα τα κόμματά τους – οι «αγαθοί σοσιαλδημοκράτες» εν προκειμένω – το ίδιο. Καταλήγει στο ότι «οι μεγάλες κουβέντες της σοσιαλδημοκρατίας περί αριστεράς, δημοκρατίας και προόδου, αποδείχθηκαν απλά πομφόλυγες» και τελεία.Απ'την πλευρά μας συμφωνούμε απόλυτα και στο δια ταυτά και στο ιστορικό.

            Με τον αφηρημένο τίτλο «Σκέψεις για την πρόσφατη φιλοσταλινική αρθρογραφία» [ συνειδητά αφηρημένο μάλιστα μια και ο συγγραφέας δεν «χτυπάει» ακριβώς το ίδιο το κείμενο] ο Δημήτρης Μπελαντής  - στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ  - επιχειρεί να αντιπαρατεθεί με τον ΓΜ. Όχι όμως, όπως ήδη σημειώθηκε , στο ζήτημα που βάζει ο Γμ με το άρθρο του , αν δηλ.  η σοσιαλδημοκρατία είναι αστικό ρεύμα που στρίβει προς το φασισμό όταν η πλουτοκρατία της το επιλέξει: επιχειρεί να αντιπαρατεθεί στα «μεθοδολογικά εργαλεία» του Μαργαρίτη . Μας δηλώνει ότι είναι ενάντια στην ιστοριογραφία εκείνη (του ΓΜ περιλαμβανομένου) η οποία  «παραμένει εντός του πνευματικού ορίζοντα της σοβιετικής εκμεταλλευτικής γραφειοκρατίας του 20ου αιώνα» κι η οποία αδυνατεί ως εκ τούτου να αρθρώσει επαναστατική κριτική «στον κομμουνιστικό και σοσιαλδημοκρατικό μεταρρυθμισμό». Η φράση για τον πνευματικό ορίζοντα κλπ. δεν είναι τυχαία φρασούλα. Απλά άμα μίλαγε ευθέως  - δηλαδή ότι είναι ενάντια στο διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό όπως τον υπεράσπισε και τον εμπλούτισε ο Λένιν θά’ βγαινε φόρα το μπαλαμούτι και ο σοσιαλδημοκράτης μας  - πολύ απλά – θα έμενε χωρίς αναγνώστες…  

Τον αδικούμε θα πει κάποιος… Μα γιατί θα μας πει,  αφού δεν πρόκειται για σοσιαλδημοκράτη, μας διαβεβαιώνει εξάλλου ότι :  «(…) εμείς πιστεύουμε ότι μόνο μια συνεπής αντισταλινική και αντιγραφειοκρατική τοποθέτηση αποτελεί το γόνιμο έδαφος για την ανασυγκρότηση του κομμουνισμού σήμερα.». Άμα ο ίδιος λες κάτι για τον εαυτό σου έχεις δίκιο έτσι δεν είναι; Κι άμα το λες πολύ και το πιστέψεις πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί σου κ.ο.κ... 

            Εμείς πάλι θεωρούμε ότι μόνο μια συνεπής λενινιστική τοποθέτηση αποτελεί το γόνιμο έδαφος για την ανασυγκρότηση του κομμουνισμού σήμερα, όπως μόνο η λενινιστική τοποθέτηση αποτέλεσε την εστία ανασυγκρότησης του κομμουνισμού ένα αιώνα πίσω. Η βρωμιάρα και ματωμένη σοσιαλδημοκρατία όχι μόνο δεν μπορεί να συμβάλει κατ’ελάχιστο αλλά αντίθετα , όπως πάντα,  γυρεύει ν’αποκεφαλίσει το μαρξισμό, να συντρίψει πολιτικά την εργατική τάξη  - να κάνει τη δουλειά της με δυο λόγια ..Ο ΔΜπ μας μιλάει με τα δύο του πόδια βαθειά βουλιαγμένα στα βουρκόνερα της σοσιαλδημοκρατίας και οι διαβεβαιώσεις του περί του αντιθέτου είναι της ίδιας αξίας με τα «και εις την λαοκρατίαν πιστεύομεν» του Γεωργίου Παπανδρέου , ή τ’αντίστοιχα δακρύβρεχτα των διαφόρων Βαντερβέλντε, Όττο Μπάουερ, Καμπαγιέρο της δεκαετίας του ’30.

            Και να γιατί:

            Υπάρχει κατ’ αρχήν μια χασμωδία αν βάλεις τα δυο άρθρα το ένα δίπλα στο άλλο: στην πρώτη παράγραφο του δικού του άρθρου ας πούμε ο ΔΜπ. βλέπει πως ο ΓΜ θεωρεί την  «σοβιετική εξωτερική πολιτική κατά την δεκαετία του 1930 (…) σε γενικές γραμμές μια πολιτική ειρηνική, αντιφασιστική και ενισχυτική της δημοκρατίας στην Ευρώπη». Αυτό είναι πραγματικά περίεργο: οποιοσδήποτε διαβάσει το άρθρο δεν θα βρει την παραμικρή αναφορά στην «σοβιετική εξωτερική πολιτική» κατά τη δεκαετία του 1930. Η μόνη αναφορά που "πλησιάζει" τη σοβιετική εξωτερική πολιτική βρίσκεται στα αναφερόμενα στην στρατηγική του «Λαϊκού Μετώπου»  - όπου γίνεται λόγος ότι η ταχτική του ΚΚΓαλλίας υπήρξε «πρόπλασμα» της αντίστοιχης στρατηγικής της Κομιντέρν. Το ΠΚΚ(μπ.) καθοδηγούσε τη σοβιετική κυβέρνηση,  συμμετείχε στην Κομιντέρν, η Κομιντέρν στο 7^ο συνέδριό της επεξεργάστηκε και προώθησε τη στρατηγική των ΛΜ  - σωστά και πασίγνωστα όλ’αυτά. Είναι επίσης γνωστό ότι πρώτα το Γαλλικό Κόμμα υιοθέτησε αυτή την γραμμή η οποία εκ των υστέρων υιοθετήθηκε κι από την Κομιντέρν. ( αναμφίβολα προβληματισμοί , σκέψεις, αναζητήσεις υπήρχαν και θα προϋπήρχαν τόσο στην Κομιντέρν όσο και στα μέλη της, μικρή σημασία έχει για το θέμα που σχολιάζουμε η εξαντλητική αναφορά).

Όμως η «εξωτερική πολιτική» της ΕΣΣΔ δεν ήταν τα Λαϊκά Μέτωπα. Μπορεί κανείς βέβαια να θεωρεί την Κομιντερν ένα απλό παράρτημα του σοβιετικού ΥπεΞ , και έτσι να ερμηνεύει τα δεδομένα: δικαίωμά του, αλλά γιατί να κρύβεται; Γιατί να μας υποβάλει την ιδέα πονηρά και υποδόρια; Γιατί πάντως από το κείμενο του ΓΜ η συγκεκριμένη στάση απέναντι στην σοβ. εξωτερική πολιτική που του αποδίδει ο Μπελαντής δεν προκύπτει.

Έστω:  Ήταν λοιπόν αντιφασιστική ή μήπως φιλοφασιστική η εξωτερική πολιτική της ΕΣΣΔ,  βοήθησε ή όχι τη δημοκρατία , υπεράσπισε ή όχι την ειρήνη. Σαν να φοβάται να απαντήσει έστω και τηλεγραφικά, ο ήρωάς μας αφήνει μετέωρο το ερώτημα που θεμελίωσε την εισαγωγή του και αρματώνεται  με το ξίφος του «αναθεωρητή» ( ο ίδιος βάζει σε εισαγωγικά τη φράση «αναθεωρητής»: μα γιατί; Ο ίδιος ο μακαρίτης θεωρούσε εαυτόν «ορθόδοξο»; )  Πουλαντζά: υπήρξε άραγε και ποια ήταν η συνεπής «σταλινική» (sic) πολιτική , αυτή της «αυτοαπομόνωσης» και του τάξη εναντίον τάξη, αυτή των Λαϊκών Μετώπων ή αυτή του συμφώνου Mολότοφ  - Ρίμπεντροπ; Ή μήπως όλ’ αυτά ήταν ελιγμοί της «ασταθούς και αντιφατικής» γραφειοκρατίας;

Πάλι αντί γι’ απάντηση συνεχίζει βάζοντας μια λογοτεχνική πινελιά με το Σπούτνικ και την «κόκκινη σημαία που έπεφτε στη γή» - είναι κωδικός προφανώς για το 20^ο συνέδριο – και μας λέει ότι ο Χρουτσόφ ήταν μια συνέχεια του Στάλιν.

Δυο ερωτήματα λοιπόν ήδη, το πρώτο ολωσδιόλου αναπάντητο, το δεύτερο «απαντημένο» δια της επιθετικής ερώτησης – τοποθέτησης περί ελιγμών της γραφειοκρατίας και Στάλιν – Χρουτσόφ το ίδιο συνδικάτο.

Τα περί «γραφειοκρατίας» είναι το γνωστό γελοίο επιχείρημα των αντικομμουνιστών απ’το ’18: εδώ χρησιμοποιείται βέβαια στην μεταγενέστερη εκδοχή, μια εκδοχή που στ’όνομα του μαρξισμού πετάει το μαρξισμό στα σκουπίδια και παλεύει να μας πείσει ότι στην ΕΣΣΔ δεν είχε την εξουσία η εργατική τάξη, ούτε βέβαια η αστική τάξη, αλλά η «γραφειοκρατία» η οποία δεν ήταν ούτε η μια τάξη ούτε η άλλη αλλά πάντως ήταν τάξη και μάλιστα εκμεταλλεύτρια . Ας μείνουμε σ’ αυτά για την «γραφειοκρατία» , ούτως ή άλλως δεν είναι αυτή η αιχμή του άρθρου του, μην ξεστρατίσουμε άδικα.

Περιμένοντας να δούμε τι θα μας πει τελικά για τις στρατηγικές της δεκαετίας του ’30,  μας πετάει ένα ματζούνι να ξεθολώσουν λίγο τα ματάκια μας που ήδη πονέσανε: μέσες άκρες δηλαδή ότι ορθά ο ΓΜ εντοπίζει την ανεπάρκεια της στρατηγικής του ΛΜ , όπως και ορθά γενικά το ΚΚΕ κάνει κριτική στο «λαϊκομετωπισμό» και τη θεωρία των σταδίων. (Ξύπνιος ο τύπος: δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώτικα τη δουλειά του στους κομμουνιστές σήμερα. Όπως ο Τρότσκι που αναγνώριζε ότι η ΕΣΣΔ ήταν εκφυλισμένο μεν αλλά εργατικό κράτος  - πως αλλιώς θα έβρισκε ακόλουθους για τη «μεγάλη επιστροφή» που οραματιζόταν;  ) Αλλά όμως  - που πα ρε καραμήτρου - αυτό δεν αρκεί: «γεννά, όμως, η οποιαδήποτε απόρριψη των σταδίων μια επαναστατική στρατηγική από μόνη της;» . Από μόνη της όχι. Αυτονόητο ερώτημα πάλι όμως χωρίς απάντηση.  Άντε  λοιπόν να δούμε  πώς γεννιέται η επαναστατική στρατηγική;

            «Η μεταρρυθμιστική στροφή του διεθνούς Κ.Κ. μετά το 1935 –η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, προετοιμάζει την γραμμή του ειρηνικού περάσματος και της ειρηνικής συνύπαρξης με τον καπιταλισμό του Χρουστσώφ μετά το 1956 [1] –καθορίσθηκε μέσα από μια διάδραση και συνεννόηση των Δημητρόφ και Τολιάτι με την σταλινική καθοδήγηση και τον Ιωσήφ Στάλιν προσωπικά. Δεν ήταν μια παρέκκλιση από την σοβιετική γραμμή, αλλά μια δεξιόστροφη «διόρθωσή» της μετά την καθοριστική γερμανική ήττα του 1933. Επίσης, στο πλαίσιο αυτής της γραμμής, και μέσω των διπλωματικών πρωτοβουλιών του ΥΠΕΞ Μαξίμ Λιτβίνοφ οικοδομήθηκε ένα –ανεπιτυχές– μέτωπο μεταξύ της Ε.Σ.Σ.Δ. και των αγγλογάλλων ιμπεριαλιστών. Αποτέλεσμα αυτού του μετώπου ήταν όχι απλώς η γαλλική «παρένθεση» του Λαϊκού Μετώπου στα 1936-1937, αλλά ιδίως η καταστολή της ισπανικής επανάστασης από μια συμμαχία ανάμεσα στο ως τότε μικροσκοπικό Κ.Κ. Ισπανίας, την δεξιά τάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος (Νεγκρίν, Πριέτο) και την σοβιετική μυστική αστυνομία στην Ισπανια (G.R.U. ή N.K.V.D., η οποία οργάνωσε και την αντεπαναστατική καταστολή στην Βαρκελώνη του 1937, καθώς και τη δολοφονία του ηγέτη του P.O.U.M. Αντρές Νιν). Παρά το γεγονός ότι ο Γ.Μ. υπαινίσσεται ότι θα έπρεπε να έχει χαραχθεί ένας άλλος πιο «επαναστατικός» δρόμος από εκείνον του Λαϊκού Μετώπου, δεν έχει τίποτε να πει για την καταστολή μιας υπαρκτής επανάστασης όπως η ισπανική (για την οποία υπάρχει πια εδώ και δεκαετίες εκτενέστατη βιβλιογραφία [2]) από την σταλινική γραφειοκρατία της Ε.Σ.Σ.Δ. και της τότε Κομμουνιστικής Διεθνούς, με σκοπό να μην διαταραχθεί η σχέση της Σ.Ε. με τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς.»

            «Μαγικά»,  όλα τα εκκρεμή ερωτήματα απαντιούνται ( εντάξει: "απαντιούνται" για όσους πήραν τον Μπ. στα σοβαρά…) σε μια παράγραφο: το «διεθνές ΚΚ» έκανε μεταρρυθμιστική στροφή μέσα από μια «διάδραση» (δεν της κατέβηκε δηλαδή της ενός ανδρός αρχής στο κεφάλι..) η οποία όμως δεν «παρεξέκλινε» αλλά διόρθωσε προς τα δεξιά την προηγούμενη σοβιετική γραμμή.

            Δεν ξέρω,  το «προς τα δεξιά» αλλαγή πορείας δε σημαίνει; Σημαίνει κάτι διαφορετικό απ’το ότι η γραμμή του 7^ου συνεδρίου της Κομιντερν, των Λαϊκών Μετώπων δηλαδή, υπήρξε μια γραμμή «δεξιά» δηλαδή απομακρυσμένη λίγο ή πολύ από μια στρατηγική που ζυμώνει την υπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης και της διχτατορίας του προλεταριάτου; (..όχι ότι έτσι καταλαβαίνει το «δεξιά»ο ΔΜπ βέβαια…).Προφανώς ο Μπ. εννοεί ότι και η προηγούμενη  - του 6^ου συνεδρίου – δεν ήταν δα κι από σόϊ. Το καταλάβαμε, αλλά γιατί τόση πρεμούρα; Εξάλλου έχει καταγραφεί παντού ότι η (κατά Κομιντερν) τακτική των ΛΜ ήταν πλήρης στροφή των ΚΚ.. Μόνο ο Τρότσκι τότε είχε παραπλήσια με του αρθρογράφου μας άποψη. 

Ακολούθως με το Λιτβίνοφ (είδατε πόσες γνώσεις έχει ο τύπος;)  οικοδομήθηκε ένα «ανεπιτυχές» μέτωπο με την Αγγλία και τη Γαλλία. Ο Μπελαντής είναι και ψεμματούρης. Βλέπετε δε γράφει ότι "επιχειρήθηκε να οικοδομηθεί ανεπιτυχώς" (που κι αυτό δηλαδή ακριβές δεν το λες ..) , γράφει ότι "οικοδομήθηκε". Θα τον ρωτήσουμε λοιπόν κι εμείς πού το είδε "οικοδομημένο": στην Επιτροπή μη επέμβασης στην Ισπανία κατά το ’36 ; Μήπως στη συμφωνία του Μονάχου του ’38; Αγνοεί ότι η αγγλική κυβέρνηση Τσάμπερλαιν είχε για Υπεξ της τον φιλοχιτλερικό Λόρδο Χάλιφαξ – τι διάολο ούτε στο Wikipedia μπορεί να μπει; Και γιατί δεν μελετάει, όχι τους κομμουνιστές, έστω τον ΝτεΓκωλ για να μάθει σε ποιο βαθμό υπήρχε εντός της γαλλικής α.τ. προσανατολισμός προς γαλλοσοβιετική συμμαχία; (..σε μικρό βαθμό by the way). Επίσης – αυτό είναι για όποιον ξέρει δυο πράγματα παραπάνω – τι ήταν ο “phoney war”;  

Όοοοχι ρε σταλίνες το μέτωπο οικοδομήθηκε , προκύπτει δια του αποτελέσματος: ήταν η παρένθεση του λαϊκού μετώπου (πάλι αυτό δεν το κατάλαβα: σε τι υπήρξε παρένθεση το ΛΜ; Στην κυριαρχία της «δεξιάς»; Στην κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατίας; Στην κυριαρχία του καπιταλισμού ίσως; ) στη Γαλλία και «κυρίως» στην καταστολή της επανάστασης στην Ισπανία.

Η οποία μάλιστα είναι αναμφισβήτητη διότι προκύπτει από μια "πλατειά" βιβλιογραφία  - ο Μπ. βέβαια τσιτάρει δύο βιβλία μόνο, από τα οποία το ένα είναι το εγκόλπιο κάθε οπορτούνας , η μελέτη του Κλαουντίν.

Το μύθευμα αυτό είναι μια ψυχροπολεμική κατασκευή: ότι «ο σταλινισμός» έπνιξε την επανάσταση στην Ισπανία. Αρκούμαστε να σήμειώσουμε ότι εν έτει 2014 ένας αστός ιστορικός του εμφυλίου, ο Paul Preston γράφει δημόσια (βλ. «The Spanish civil War: Reaction, Revolution and Revenge” σελ. 5 της αγγλικής έκδοσης)  ότι “the idea that it was the Stalinist suffocation of the revolution in Spain which led to Franco’s victory.Several works on the Spanish Civil War were sponsored by the CIA – funded Congress for Cultural Freedom to propagate this idea” ( ότι δηλαδή κάμποσα βιβλία σχετικά με τον ισπανικό εμφύλιο εκδόθηκαν με τη χρηματοδότηση του Congress for Cultural Freedom  - βλέπε CIA για να προπαγανδίσουν την ιδέα ότι το πνίξιμο απ’τους σταλινικούς της επανάστασης οδήγησε στη νίκη του Φράνκο). Αρκούμαστε σ’αυτό  - και θα επανέλθουμε ξανά και ξανά με στοιχεία που αποκαλύπτουν τι έγινε στην Ισπανία το ’36  - ’39 . Εξάλλου δεν βρίσκουμε λόγο να επικαλεστούμε παραπάνω στοιχεία όταν ο αντίπαλος δεν επικαλείται σχεδόν κανένα. Άκου τους "ειδικούς", αφού το θες κυρΜπελαντή αλλά να επικαλείσαι την ιστορία και όχι τα χαλκεία της CIA…

Πάντως εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι:  Αν ο σοσιαλδημοκράτης μας ήθελε πράγματι ν’αποπειραθεί να κάνει κριτική στην ταχτική των λαϊκών μετώπων  - ευρύτερα στην ταχτική της Κομιντερν - θα έπρεπε να επισημάνει: τι ήταν η τελευταία,  τι στόχευε και κατά πόσο οι πολιτικές γραμμές που εκπονούσε μπορούσαν να οδηγήσουν στην επιτυχία των στόχων της. Σ’αυτή τη βάση να τοποθετηθεί και για τη γραμμή του ’35 και για τη γραμμή του ’28 και για κάθε είδους γραμμή. Κάτι τέτοιο βέβαια θα ήταν αναζήτηση της «αντικειμενικής αλήθειας» που θα’λεγε κι ο Λένιν, θα συνεπαγόταν εφαρμογή του διαλεχτικού υλισμού – κάτι που αρνείται επί της ουσίας ο «κριτικός» μας,  εφ’ όσον αφορά στους πνευματικούς ορίζοντες της σοβιετικής γραφειοκρατίας του 20^ου αιώνα  (να πάλι το νοήμα της συγκεκριμένης φρασούλας).      

Η ζύμωση που κάνει το επαναστατικό κόμμα στην εργατική τάξη, η καθημερινή τακτική του: εκεί τελικά εκφράζεται η στρατηγική ενός επαναστατικού κόμματος η οποία προφανώς ξεκινά από τις κεντρικές διακηρύξεις, τα καταστατικά και τα προγράμματα. Αν επηρεάζει και οργανώνει προλετάριους στην υπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης, αν εκλαϊκεύει το μαρξισμό, αν βαθαίνει το μαρξισμό και καταχτά συνειδήσεις, αν οργανώνει την εργατική τάξη με σκοπό η τελευταία να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός επαναστατικού αγώνα για την κατάληψη της εξουσίας, αν ο παραμικρός τακτικός ελιγμός η παραμικρή τοποθέτηση στο οποιοδήποτε βήμα, σωματείου ή κοινοβουλίου εξυπηρετεί το στόχο συγκέντρωσης και διαπαιδαγώγησης δυνάμεων απ’το προλεταριάτο πρώτα και κύρια για τη σοσιαλιστική επανάσταση . Αυτό είναι το ζητούμενο για ένα ΚΚ και με αυτή την καθοδηγητική αρχή πρέπει να κριθεί και η γραμμή του ’28 και αυτή του ΄36 κ.ο.κ. Και επειδή πέρασαν 7 κι 8 δεκαετίες από τότε είναι αναγκαίο ο «κριτικός» μας να βουτήξει στα γεγονότα,  να μας αποκαλύψει ποιες ήταν οι αντικειμενικές συνθήκες εκείνες που διαμόρφωσαν η δεν διαμόρφωσαν επαναστατική κατάσταση , σε ποιες χώρες είτε κατά την περίοδο του «τάξη ενάντια σε τάξη» είτε κατά την περίοδο του «λαϊκού μετώπου», πώς δούλεψαν μ’ αυτή την προοπτική οι κομμουνιστές,  τι επιτυχίες είχαν και τι αποτυχίες και γιατί : η επαναστατική στρατηγική δεν εκφράζεται μόνο με τη συγκρότηση Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής αλλά εκφράζεται και στην περιόδο της φαινομενικής ηρεμίας, όταν κυοφορούνται ξεσπάσματα. Οφείλει τέλος να κρίνεται και στη δυναμική της: γιατί δηλαδή «ψάχνεται» ο ΔΜπ. με τη γραμμή του ’28 κι όχι με τη γραμμή του 2^ου συνεδρίου της Κομιντέρν; Ευρύτερα δεν υπήρχαν εξωτερικά και εσωτερικά γεγονότα που υπαγόρευαν τροποποιήσεις στη γραμμή – «αριστερές» ή «δεξιές»;

Αλλά και η ίδια η Κομιντερν, μήπως ήταν ένα «ιερατείο» μονολιθικό κλπ. – όπως αρέσει στους σοσιαλδημοκράτες και τα λοιπά σαπρόφυτα να εκφράζονται; Το ότι ο Ζηνόβιεφ, ο Μπουχάριν, ο Ράντεκ, ο Βίκτωρ Σερζ υπήρξαν στελέχη της ( και όχι μόνο αυτοί ) που στη συνέχεια απομακρύνθηκαν κλπ. δε σήμαινε άραγε διαπάλη στο εσωτερικό της; 

Δεν μπορείς να τ’ αγνοείς αυτά και να θέλεις να είσαι έστω, αντικειμενικός: είναι λογικό να παίρνει κανείς θέση υπέρ της μιας ή της άλλης γραμμής  - και τα κριτήρια τα σκιαγραφήσαμε παραπάνω – αλλά είσαι ψεύτης , τουλάχιστον, αν αρνείσαι την πραγματικότητα ότι η «γραμμή» στο κομμουνιστικό κίνημα ήταν, και είναι, αποτέλεσμα διαπάλης. Ας θυμίσουμε σε όσους προχειρατζήδες καμώνονται τους βαθείς γνώστες ότι οι «Θέσεις του Απρίλη» δημοσιεύτηκαν στην Πράβντα κάτω από την υπόμνηση ότι απηχούν τις απόψεις του συντάκτη τους…       

            Με δυο λόγια: η «κριτική» του Μπ. – που όντως αναπαράγει την «κριτική» του Κλαουντίν – είναι μια κακοχωνεμένη σοσιαλδημοκρατική απολογητική: κακοχωνεμένη γιατί λείπει η εσωτερική συνοχή στις διατυπώσεις του, μοιάζει ν’ανοιξε δυο τρία παράθυρα στo Mozilla και να κοπυπάσταρε ότι του «καθόταν». Απολογητική γιατί «εξηγεί» το λόγο που ΔΕΝ είναι κομμουνιστής: η σκέψη του οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο μαρξισμός λενινισμός είναι ως σύλληψη αδύνατο να οδηγήσει σε νικηφόρα επανάσταση , ότι όλη η προσπάθεια τουλάχιστον απ’το 1902 και το «Τι να κάνουμε» και δώθε , για το χαρακτήρα και το σκοπό του επαναστατικού κόμματος, τα άμεσα και τα ιστορικά του καθήκοντα είναι μια προσπάθεια που οδηγεί σε μια κοινωνία ποιοτικά παρόμοια μ’ αυτή που ανέτρεψε, ανίκανη να μετασχηματιστεί,  καταδικασμένη στο να αναπαράγει την εκμετάλλευση μάλιστα με χειρότερους ίσως όρους από τον καπιταλισμό. Κάτω λοιπόν ο Λένιν, κάτω ο διαλεχτικός υλισμός , στην πυρά το «Κεφάλαιο», και όλ’αυτά με ψηλά τα λάβαρα της «επαναστατικότητας»,  με βροντώδεις καταδίκες των σταλινισμών και με καλοκάγαθες διαβεβαιώσεις περί αγνής αφοσίωσης στην υπόθεση του κομμουνισμού. 

 Το γιατί σηκώνει παρ'όλ'αυτά τα "λάβαρα της επανάστασης" είναι νομίζουμε προφανές: δεν μπορεί η πλουτοκρατία να κάνει δουλειά στους εργάτες αν δεν παρουσιαστεί μπροστά τους ως "όμοια". Δεν μπορεί να χτυπηθεί η ριζοσπαστικοποίηση του προλεταριάτου σήμερα, αν δεν πάρει τους προλετάριους απ'το χεράκι η πλουτοκρατία , δια του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια, να τους μαντρώσει γερά στη στάνη του "μπορούμε μέσα στην ΕΕ - το ΝΑΤΟ είναι φίλοι μας - τα υγιή αφεντικά δώρο θεού" ... Και μια και η σοσιαλδημοκρατία είναι γρια πουτάνα έχει διάφορα αγκίστρια γι'αυτό το σκοπό: σ' άλλους (όσους δεν σήκωσαν ποτέ δαχτυλάκι για κάτι..) ίσως να πιάνει ακόμα το "δευτέρα παρουσία" σε άλλους ( ίσως και κάποιους που ψάχνονται για κάτι πιο ριζοσπαστικό) ίσως να πιάνει το ότι το "ΚΚΕ ψηφοθηρεί επαγγελόμενο μια αδύνατη επανάσταση" ( δηλαδή αν ΔΕΝ ψηφοθηρούσε το ΚΚΕ δεν θα είχε 6,1% αλλά μάλλον 27% , όπως έχει ο ΣΥΡΙΖΑ π.χ. που "επιβραβεύεται " καθώς ΔΕΝ ψηφοθηρεί με την εξαιρετικά δημοφιλή σήμερα ιδέα της προλεταριακής επανάστασης ...)

            Μένει κάτι ακόμα ( αφήνω κατά μέρος τις σαχλαμάρες για το Μολότοφ Ρίμπεντροπ, εκεί έχουμε μια απροκάλυπτη πια κοπυπαστάδα γνωστών συνομωσιολογικών θεωριών απ’το ότι ο Στάλιν «εξεπλάγη με την επίθεση όπως δήλωσε ο Χρουτσώφ(!!!! Μιλάμε για τεκμηρίωση μάγκα μου…) » μέχρι το ότι οι σοβιετικοί είχαν εδαφικά κέρδη  - άντε να του απευθύνουμε ως προς αυτό,  το ερώτημα αν έχει την παραμικρή ιδέα τι ήταν η συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ και τι προέβλεπε). Επειδή ο Μπ. καταλαβαίνει καλά όχι απλώς ότι δε στέκει σε στέρεο έδαφος αλλά ότι σερφάρει με σαπιοσάνιδο στ’απόνερα του Κάουτσκι και των ρέστων παίζει το σκετσάκι για το οποίο τόσο πολύ αγαπήσαμε , εμείς ο οπαδοί του ποιοτικού χιούμορ, τη συντακτική ομάδα των «Θέσεων»: αραδιάζει τα αντεπιχειρήματα εναντίον του, τα «περιπαίζει» εξυπνακίστικα , πετάει ένα «δεν είμαι γραφειοκράτης – δεν είμαι σοσιαλδημοκράτης», (καταγγέλω αμαλάχει και τη «δεξιά» στροφή του ΣΥΡΙΖΑ..) και να’τος πεντακάθαρος , αφοσιωμένος υπερασπιστής της επανάστασης. Πάει δηλαδή να μας «επιβληθεί» με το στυλ και όχι με την ουσία. Να διαφύγει απ’τον αναγνώστη το κύριο και να σχηματίσει εντύπωση απ’ το δευτερεύον , ποιος είναι δηλαδή πιο ατακαδόρος.Ο "επαναστάτης" ή ο "γραφειοκράτης";

            Σ’αυτό πράγματι διαφέρει η μετά’68 σοσιαλδημοκρατία απ’τον Κάουτσκι. Εντάξει όμως, κι οι κομμουνιστές μαθαίνουν..

 * "σχεδόν" βέβαια γιατί η παρέα του Μηλιού δεν είναι και τόσο βέβαιη..